dimarts, 1 de febrer del 2011

Empezamos otro



Ya he acabado el libro. Hoy. Me ha durado menos de lo que me había pensado, teniendo en cuenta el tiempo del que dispongo para dedicarme a la lectura y lo fácil que me resulta quedarme dormido con el libro entre las manos, después de la jornada laboral y las faenas de la casa.
Aún estoy fascé débiles que somos...
¿El final? Me ha destrozado...
Supongo que lo he leido en el momento preciso en que lo tenía que leer para disfrutar al máximo de él. Para captar todas las emociones que el autor quería transmitir, para reflexionar sobre sus palabras.
En cualquier otro momento hubiera destrozado la lectura. Pero en este momento, he acariciado cada una de las páginas y, he saboreado todas y cada una de las frases y palabras.
Además, me apetecía leer en catalán.


Creo que voy a parar y cambiré radicalmente de tipo de lectura, he de escoger bien. Tengo que analizar en que momento estoy, totalmente diferente a cuando empecé este libro. Quiero volver a disfrutar de un libro que me aporte lo que necesito.

Brújula


- Capitán !!!! La tormenta es muy fuerte, vamos a la deriva.
- No soy incapaz de ver el rumbo correcto, se estropeó la brújula.
- Capitán, debe de tomar una decisión, no está usted sólo en el barco, hay vidas en juego.
- Solo me queda la intuicióm, en esta situación no sirve el sentido común.
- Si usted me lo permite, señor, yo le puedo aconsejar...ya he pasado por esta situación...
- Ya se que ha capitaneado más barcos, lo se...Pero usted mismo reconoció que se equivocó en sus decisiones, ¿verdad?
- Si señor, pero en ese momento...yo...
- Noooo, ahora este es mi barco. Todavía me queda un ápice de diginidad y, seré yo quien tome la decisión...el rumbo más seguro. Contramaestre!!!! Todo a estribooooor!!!!!

Adicción



Hace muchos años que dejé de fumar.
Y dejé de fumar, sólo en el momento que reconocí que era fumador.
Y hace muchos años que no fumo, porque sé que soy fumador.


En este texto está el verbo fumar, una acción...
¿Puedo cambiar la acción fumar por cualquier otra acción?


Amar, beber, correr, querer, hablar, tomar...


Se que fumar es una adición nociva, pero...
Puede que haya, también, otras acciones que puedan ser adicitivas y se pueden dejar en el momento de reconocimiento de la misma.

Reconciliación (hasta cuando)

   - ¿Me estás echando la culpa de tu resfriado?-Me pregunta-. ¿Me estás diciendo que yo te contagié al besarte?
   - No te molestes, amor.
   - No me molesto. Pero acabas de decirme que mis besos te salieron caros. O sea que yo tengo la culpa de que estés mal, ¿no es así? El pobre escritor solitario está sufriendo por culpa de la malvada de su amante, que le ha pasado con sus besos una horrible enfermedad, ¿no es cierto?
   - Andrea, no dramatices, por favor. Simplemente dije que...
   - No digas nada más. Ya entendí. Yo te contagié, mis besos te hacen daño.
   - No he dicho eso.
   - ¡Si lo dijiste! ¡No lo niegues!¡Acabas de decirme que mis besos te enfermaron!
   Me quedo en silencio, arrepentido de haber dicho lo que dije.
   - Bueno, mejor me voy- dice ella.
   - No me llames. No se si vendré el lunes. Que te mejores.
   - Amor, por favor, no te vayas, perdóname, soy n tonto, no pensé lo uqe decía.
   Pero Andrea no se ditiene, sale de mi casa, entra en su auto y se marcha deprisa. Soy un idiota. Sin embargo, estoy convencido de que el lunes pasado ells me contagió el resfriado. No se por qué le molestó tanto que se lo dijese. Más tarde, a medianoche, me manda un correo electrónico que dice;


Espero que estés mejor. Te extraño. Esta noche voy a dormir con la camiseta y el calzoncillo que me regalaste. Te amo.


   Respondo en seguida:


Lo siento. Yo te amo más. Tócate pensando en mi. Te espero el lunes.


Y de repente, un ángel (Jaime Bayly)

Dintre de mi

Des de dintre de mi
Sento una forta emoció.
Iniciada amb il·lusió,
Assolida amb frenesí.

Des de dintre de mi
He sentit, en el meu cor,
Un fulgurant amor
Que sempre he volgut tenir.

Des de dintre de mi
Ha nascut una ofrena,
D’estimació serena,
Si més no, fins morir.

Des de dintre de mi
Em commouen els teus mots,
Que de ta boca surten tots,
Com aromes de gessamí.

Des de dintre de mi
Tinc quelcom per a estimar,
Que no em deixa de bategar
I no es vol pas mai rendir.

Des de dintre de mi
He sentit tantes penes,
Que són causes de condemnes
I em destinen a sofrir.

Des de mi
Pensant en el meu cor,
Desitjo tenir del teu amor,
Les engrunes, per a gaudir.